"Από φοιτητής ακόμη άρχισα να καταγράφω λέξεις και φράσεις του γλωσσικού μας ιδιώματος, όχι μόνο γιατί αγαπούσα πολύ το ιδίωμα αυτό, αλλά και γιατί διαπίστωνα ότι προοδευτικά ξεχνιόταν από τους νεωτέρους, και χανόταν. Ακόμα και σήμερα σαραντάρηδες ή πενηντάρηδες χωριανοί μου, και μικρότεροί μου φυσικά, είμαι σίγουρος ότι δεν έχουν ακούσει λέξεις που έχω ακούσει εγώ, που βρίσκομαι στο κατώφλι της ένατης δεκαετίας και παιδί άκουγα από τους ηλικιωμένους να χρησιμοποιούν λέξεις όπως ανώνας, καχίρ’, λιραβδουπούλ’, νταβουμός, πουδιακαμός, σλίτσα, ύπιργα, χαλιτό και ένα βιο άλλες. Ο θάνατος και η λησμοσύνη ιδιωματικών ελληνικών λέξεων είναι, κατά την δική μου ταπεινή γνώμη, πληγές στο σώμα του νεοελληνικού μας πολιτισμού. Αυτό ποτέ δεν μου άρεσε καθόλου, αφού πίστευα και πιστεύω ότι μεσ’ στον ανεκτίμητο πλούτο της ελληνικής μας γλώσσας και οι λέξεις του τόπου μας, που έθρεψαν με τις σημασίες τους και τα νοήματά τους τον νου και το πνεύμα όσων στο παρελθόν τις μιλούσαν, δεν έπρεπε να χαθούν".
Ο κόσμος τούτος ο λαμπρός, ο κόσμος μας δηλαδή, δεν ήταν πάντα ίδιος.
Γκρεμίστηκε και ξαναχτίστηκε πολλές φορές στην διάρκεια της μακρόχρονης ιστορίας του.
Είτε ολοκληρωτικά, είτε κομμάτια και τμήματα του.
Και κάθε φορά το νέο ξεκίνημα, η νέα αρχή του, συνοδεύονταν από αισιοδοξία, ελπίδα και πεποίθηση ότι το νέο θα φέρει και το ανώτερο, το καλύτερο, το βέλτιστο.
Μα κάθε φορά στο τέλος κατέληγε στα ίδια και τα αυτά.
Με αφορμές διάφορες. Αιτία όμως μια.
Την αμυαλοσύνη των ανθρώπων.
Γιατί κανένας άλλος κάτοικος του, δεν αποδείχτηκε τόσο στενόμυαλος και τόσο αυτοκαταστροφικός.
Ούτε τα ζώα, ούτε τα πτηνά, ούτε κάποιο άλλο έμβιο όν.
Μόνο ο άνθρωπος αν και νοήμων, δεν αντιλαμβάνεται ότι είναι θνητός και ότι οι ανάγκες του είναι περιορισμένες.
Ότι η συσσώρευση πλούτου δεν του εξασφαλίζει κάτι το σημαντικό, αφού τον χρόνο του δεν τον ορίζει ο ίδιος, μα κάποιος άλλος.
Αφού την υγεία του δεν την ορίζει ο ίδιος, μα είναι χάρισμα.
Κι αφού δεν επέλεξε καν την ύπαρξη του.
Όπως και τον θάνατο του.
Εν τούτοις αυτή η αμυαλοσύνη και ο εγωισμός του, αποτελούν την κατάρα που κουβαλά.
Την κατάρα που τον ελέγχει, τον χειραγωγεί και τον κατευθύνει.
«Δημοσία δαπάνη» λοιπόν και η συνέχεια στις σελίδες εντός…
Σε διενέξεις ιδιωτών με το Δημόσιο για εμπράγματες διαφορές ψηφίστηκε με το νόμο 998/1979, άρθρο 62, παρ. 1, το τεκμήριο της κυριότητας υπέρ του Δημοσίου. Από το τεκμήριο αυτό εξαιρέθησαν οι περιφέρειες των Ιονίων Νήσων, Κρήτης, Χίου, Σάμου, Λέσβου, Κυκλάδων, Κυθήρων και Αντικυθήρων, γιατί δεν υπήρξαν δορυάλωτες. Δορυάλωτες, όμως, δεν υπήρξαν και άλλες περιοχές, που δεν συμπεριλήφθησαν στον νόμο από άγνοια ή λόγω του ανιστόρητου νομοθέτη. Οι περιοχές που δεν συμπεριλήφθησαν ήσαν η Μάνη, τα Δωδεκάνησα, η Θάσος και η Σαμοθράκη.
Με το άρθρο 67 του νόμου 4042/13-2-2012, ΦΕΚ 24, τεύχ. Α΄, ψηφίστηκε ειδική διάταξη, που συμπεριέλαβε και τη Μάνη στις εξαιρέσεις, όταν εκδόθηκε απόφαση για ένα Μανιάτη, που έχανε το κτήμα του με το νόμο 998/1979. Τότε ήταν που ξεσηκώθηκαν οι Μανιάτες και υποχρέωσαν την Πολιτεία να ψηφίσει την εξαίρεση.
Εκτύπωση σε αυτοκόλλητες ετικέτες σε χαρτί, βινύλιο διάφανο ή λευκό σε οποιδήποτε σχήμα επιθυμείτε. Επιλέξτε τη διάσταση, το υλικό και την ποσότητα, επισυνάψτε το αρχείο σας εφόσον υπάρχει έτοιμο δημιουργικό και τα υπόλοιπα αφήστε τα σε εμάς.
Έγχρωμη εκτύπωση επιστολόχαρτων για την επιχείρησή σας με on-line παραγγελία. Εξασφαλίστε την απαιτούμενη ποιότητα κάνοντας οικονομία σε σχέση με τα μελάνια του εκτυπωτή σας!
Τα όνειρα είναι ένας καφές.
Πλασμένος από το μυαλό, κερασμένος στο σώμα.
Στο διάβα του δίνει ό,τι νομίζει, ό,τι μπορεί.
Ό,τι πρέπει, προκειμένου να κάνει τον άνθρωπο πιo σοφό.
Στο τέλος, του αφήνει κατακάθι.
Σκέψεις .
Θα βάλουν τον άνθρωπο σε μία διαδικασία να σκεφτεί,
ότι ακόμη και το κατακάθι είναι χρήσιμο,
όταν το όνειρο δεν έχει να δώσει τίποτα.
Ο σχολικός χώρος αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την υλοποίηση του έργου ενός εκπαιδευτικού ιδρύματος. Η υλική υποδομή, η οργάνωση του σχολικού βίου και η κοινωνική δράση του σχολείου, βρίσκονται σε συνεχή αλληλεπίδραση με τον κοινωνικό του περίγυρο που μεταβάλλεται ανάλογα με τις κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές συνθήκες. Λαμβάνοντας υπόψη όλες αυτές τις παραμέτρους η εργασία αυτή στοχεύει στην παρουσίαση της ιστορίας του Δημοτικού Σχολείου, το οποίο ιδρύθηκε το 1926 στον προσφυγικό συνοικισμό της Νέας Καρβάλης για να καλύψει την ανάγκη εκπαίδευσης των προσφύγων μαθητών.
Πριν από αμέτρητα χρόνια, οι άνθρωποι άρχισαν να παρατηρούν με ενδιαφέρον, κάθε τι που υπήρχε γύρω τους: Τα βουνά, τους κάμπους, τα ποτάμια. Ύστερα, τα λογής-λογής άγρια ζώα.
Πιο πολύ όμως, και περισσότερο προσεχτικά, παρατηρούσαν και προσπαθούσαν να περιγράψουν και να καταλάβουν τον εαυτό τους: Τον Άνθρωπο.
Έτσι κατέληξαν στην πρώτη διαπίστωση: «Δεν ήταν ίδιοι με τα άλλα στοιχεία της Φύσης, μέσα στην οποία ζούσαν». Ιδιαίτερα με τα άψυχα:
Το χώμα, τα φυτά, τα δέντρα, το νερό, την πέτρα…
Ένιωθαν όμως, πως είχαν μια συγγένεια με κάποια δημιουργήματα, όπως τα διάφορα ζώα…
Πε' μι ποιος εν' ου φίλους σου να σι πω ποιος είσι
/ Πες μου ποιος είναι ο φίλος σου να σου πω ποιος είσαι.
«Ὃμοιος ὁμοίῳ ἀεί πελάζει» έλεγαν οι πρόγονοί μας, δηλαδή καθένας έλκεται και πλησιάζει αυτόν ο οποίος είναι όμοιός του, «κύλ'σι ου τζέτζηρ'ς κι βρήκι του καπάκ'» ή «άν δε (ν)τιριάζαν δε θα συμπιθιριάζαν» και άλλα, λέει ο λαός μας σήμερα. Με κείνους που είσαι όμοιος συνεπώς, που συμφωνείς στα λόγια και στα έργα, είσαι ίδιος.
Πάντα, σε κάθε εποχή, σε κάθε κοινωνία, σε κάθε άνθρωπο υπήρχε και υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός.
Όμως ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι οι άλλοι;
Γιατί πρέπει να υπάρχουν αυτοί οι διαχωρισμοί;
Ποιόν ωφελούν και σε τι ωφελούν;
Γιατί αν το καλοσκεφτείς, εμείς όλοι είμαστε δημιουργήματα ενός Θεού.
Εμείς όλοι είμαστε ένοικοι του ίδιου κόσμου.
Εμείς όλοι είμαστε ταξιδιώτες στο ίδιο διαστημόπλοιο.
Εμείς όλοι έχουμε ημερομηνία λήξης στην επίγεια ζωή μας.
Εμείς όλοι είμαστε δημιουργημένοι απ' τα ίδια υλικά.
Εμείς όλοι είμαστε ψυχοσωματικές οντότητες.
Και ένα σωρό άλλες ομοιότητες που αν τις απαριθμήσεις θα χρειαστείς ολόκληρες σελίδες.
Τότε, ποιες διαφορές κάνουν τους άλλους;
Και πόσο σημαντικές είναι αυτές, ώστε να απαιτείται αυτός ο διαχωρισμός;
Εμείς και οι άλλοι λοιπόν, με την ελπίδα ότι θα καταφέρουμε να βγάλουμε μιαν άκρη...
Από νωρίς κίνησε το ταξίδι της. Σχεδόν δεκάξη χρόνων. Ανάγκη κι επιλογή συνάμα. Μα τον δρόμο τον διάλεξε μονάχη της. Κακοτοπιές κι αναποδιές ήταν αποτελέσματα...